Küresel ticaretin hızlanması, zaman hassasiyetinin artması ve tedarik zincirlerinin karmaşıklaşması, hava lojistiğini çağdaş lojistik sistemler içinde stratejik açıdan kritik bir konuma taşımıştır. Bununla birlikte, çevresel baskılar, yüksek operasyonel maliyetler ve kaynak kısıtları, hava lojistiğinde sürdürülebilirliğin önemini artırmıştır. Bu bağlamda, dijital dönüşüm ve yapay zekâ uygulamaları sürdürülebilir hava lojistiği sistemlerinin temel belirleyicileri olarak öne çıkmaktadır. Bu çalışmanın amacı, dijital dönüşüm ve yapay zekâ uygulamalarının hava lojistiğinin sürdürülebilirliğindeki rolünü nitel bir araştırma yaklaşımıyla incelemektir. Araştırma kapsamında Türkiye’de hava lojistiği ve hava kargo operasyonlarında görev yapan 19 yönetici ve çalışanla yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler tematik içerik analizi yöntemiyle analiz edilmiştir. Bulgular, hava lojistiğinde sürdürülebilirliğin yalnızca çevresel boyutla sınırlı kalmayıp operasyonel verimlilik, kaynak optimizasyonu ve uzun vadeli sistem sürekliliğini kapsayan çok boyutlu bir kavram olarak algılandığını göstermektedir. Dijital dönüşüm, süreçlerin şeffaflığını ve entegrasyonunu sağlayan temel bir yapı olarak öne çıkarken; yapay zekâ uygulamaları tahminleme, optimizasyon ve karar destek süreçleriyle sürdürülebilirlik çıktılarının güçlenmesine katkı sağlamaktadır. Çalışma, hava lojistiğinde sürdürülebilirliğin dijital teknolojiler aracılığıyla nasıl operasyonelleştirildiğine dair nitel bir bakış sunarak literatüre katkı sağlamaktadır.

Bu çalışma, Türkiye’de kamu iktisadi teşebbüslerinin (KİT’ler) 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu karşısındaki konumunu, istisna hükümleri ve eşik değer mekanizması bağlamında incelemektedir. Çalışmada, KİT’lerin kamu mülkiyeti ve denetimi altında olmaları nedeniyle şeffaflık, rekabet ve hesap verebilirlik ilkeleriyle ilişkisi; buna karşılık enerji, ulaştırma ve sanayi gibi stratejik alanlarda piyasa koşullarında faaliyet göstermeleri sebebiyle tedarik sürekliliği ve operasyonel esneklik ihtiyacı birlikte ele alınmaktadır. Bu ikili yapı, Kanun’un kural–istisna dengesini KİT’ler bakımından ayrı bir tartışma alanına dönüştürmektedir. Makale, özellikle Kanun’un 3. maddesinin (g) bendinde öngörülen düzenlemenin kapsamını, sınırlarını ve hukuki sonuçlarını doktrinel ve karşılaştırmalı bir yaklaşımla değerlendirmekte; “ceza ve yasaklama hükümleri hariç” ibaresinin, istisna kapsamındaki alımların yaptırım ve denetim rejimiyle bağını tamamen koparmadığını göstermektedir. Ayrıca uygulamada sıkça karşılaşılan kavramsal karışıklık giderilerek, 3/g kapsamında belirlenen parasal limitlerin, Kanun’un genel eşik değerlerinden farklı olarak ihale usulünü belirleyen normatif eşikler değil; istisna alanını tanımlayan işlevsel sınırlar olduğu ortaya konulmaktadır. Avrupa Birliği’nde kamu teşebbüsleri için öngörülen düzenlemelerle Türkiye uygulaması karşılaştırıldığında, Türkiye’nin AB uyum hedefini korurken stratejik sektörlerde yerli sanayi ve tedarik güvenliği kaygılarını gözeten “seçici ve dengeli uyum” çizgisi izlediği değerlendirilmektedir. Bu çerçevede çalışma, KİT’lere tanınan esnekliğin kamu yararı, rekabetçilik ve sanayi politikası hedefleriyle ilişkisini tartışmakta; istisna alanının kapsam ve sınırlarına ilişkin yorum farklılıklarının uygulamada tartışma ve belirsizlik üretebildiğine işaret etmektedir.

This study examines John Keats’s “Isabella; or, The Pot of Basil” through the theoretical lens of necro-aesthetics, demonstrating how the poem presents the transformation of necropolitical violence into artistic production. Drawing on the theories of necropolitics, as proposed by Achille Mbembe, as well as the description of necropolitics as a regime of sensation developed in The Aesthetics of Necropolitics and Christina Sharpe’s “wake work” as a form of living with the dead, the study argues how Isabella’s grieving becomes mourning-as-making, in which tending to the dead emerges as sustained artistic labour rather than pathological fixation. The brothers’ act of murdering Lorenzo illustrates necropolitical sovereignty where life becomes disposable based on an economy that values class, use-value, and futurity. Isabella’s act resists this because she turns life into form by unearthing Lorenzo’s severed head and placing it in a basil pot to grow it as a living aesthetic object that embodies life through intimacy achieved through material and semiotic engagements. As she stops engaging with society temporally, this act is perceived not as negation but as concentration that corresponds to Sharpe’s notion of wake work. The article further argues that this necro-aesthetic practice is disrupted, almost brutally, through the theft of the basil pot by the brothers, who commit a second necropolitical violence, this time not just on the dead but also on the aesthetic that facilitates sustaining. Ultimately, Isabella’s demise shows that the ethical premise in this poem is that evil lies not in death but in the forbiddance of artistic expressions in which the dead would be able to linger or be in some form present in life.